SELİMİYE VE BAŞKENT EDİRNE

Uzun yıllar süren restorasyon çalışmalarının ardından yeniden ziyarete açılan Selimiye Camii, bu programın çıkış noktasını oluşturuyor. Mimar Sinan’ın “ustalık eserim” dediği bu anıtı, yalnızca mimari bir zirve olarak değil; restorasyon sonrası haliyle, uygulanan müdahaleler ve tercih edilen yöntemler üzerinden değerlendiriyoruz. Son dönemde bilimsel çevrelerde tartışma yaratan restorasyon sürecini; uluslararası koruma ilkeleri, özellikle ICOMOS tarafından benimsenen yaklaşımlar ve 1964 tarihli Venedik Tüzüğü çerçevesinde ele alıyoruz. “Özgünlük”, “belgeleme”, “geri dönülebilirlik” ve “ayırt edilebilir müdahale” gibi temel kavramları, Selimiye’nin güncel hali üzerinden birlikte tartışıyoruz. Bu ziyaret, bir yapıyı seyretmekten çok; kültürel mirasın korunmasında evrensel ilkeler ile uygulamadaki tercihler arasındaki ilişkiyi yerinde analiz etme fırsatı sunuyor. Selimiye’den hareketle yönümüzü yaklaşık bir asır Osmanlı’ya başkentlik yapmış Edirne’nin bütününe çeviriyoruz. İstanbul’dan önce imparatorluğun siyasi ve mimari merkezi olan bu şehir; erken dönem camileri, klasik dönem külliyeleri, çok kültürlü yapısı ve Lozan hafızasıyla başkent kimliğini güçlü biçimde yansıtır. Edirne’yi tek tek anıtlar üzerinden değil; bir başkentin mekânsal organizasyonu ve güç temsili üzerinden okuyoruz. Selimiye bu hikâyenin zirvesi; ancak şehir, bu zirvenin üzerine inşa edildiği tarihsel zemindir. Bu program, restorasyon sonrası Selimiye’den başlayarak Osmanlı başkentinin hafızasına uzanan bütüncül bir kültürel okuma sunar.